Mijn lijf en ik zijn doorgaans geen dikke vriendjes. Geen bondgenoten, geen partners in crime. Ik heb mijn lichaam vaak vervloekt.

Medisch gezien laat het mij al eens in de steek; te hoge hartslag, slechte gewrichten (schouder twee keer uit de kom), bekken is te hard gekanteld, zwakke knieën, moeilijke darmen, ...

Ook op esthetisch vlak ben ik niet altijd even blij. Toegegeven: ik ben niet wat men noemt "dik". Maar wat ik moet doen om dat niet te zijn, is niet echt in proportie. Laat mij eten wat de meeste vrouwen eten en ik weeg binnen het half jaar 75kg. Omdat ik dat echt niet wil laten gebeuren ben ik zo ongeveer 95% van de tijd op dieet. Niet super streng, maar laat ons zeggen dat ik zelden of nooit frieten, chips, koeken, snoep, .... eet.

Momenteel vertoont mijn lichaam typische tekenen dat het net winter geweest is (enfin; 't is nu meer winter dan de afgelopen drie maanden bijeen!). Droge huid, wit velleke en het nodige speklaagje; de zgn. comfortkilo's.

Maar desondanks is het wel dankzij mijn lijf, dat ik vandaag 9 héérlijke kilometers ben kunnen gaan lopen in de sneeuw, in de hagel, ploeterend door de modder, met van tijd zonnestraaltjes die door de takken van de bomen in den Hazewinkel heen schenen.

En dat was zooooo zalig dat ik vandaag alleen maar blij kan zijn met mijn lijf, want we hebben dat toch weer mooi gedaan, zo samen!

(9km à 6:45min/km + tot aan auto wandelen)